Sa susunod

O baka naman hindi. Pero pa nga ba ang magagawa ng ganitong pagpapahiwatig, kung ang pagkakasala nahusgahan na sa hukuman?

Ikaw ay hindi nararapat, kaya marapat lamang na ikaw rin ay masaktan gaya kung paano mo sinaktan ang iba. Mula sa araw na ito, ikaw ay lilimot, ikaw rin ay makakalimutan. Ikaw, ay iiyak, hindi, mas mainam sabihin na ikaw ay magkukulong sa kwarto at walang makakaalam at walang may pakialam, pagkat pinili mo iyan.

Kung ika'y nagnanais na magdadahilan, sapat lamang, ngunit iyong alalahaning alam namin na ikaw ang siyang ikaw na uminom nang lagpas sa alam mong kaya mong dalhin, ikaw ang siyang ikaw na pumili na humiga sa kama, ikaw ang siyang ikaw na hindi lumipat nang siya ay tumabi, ikaw ang naunang humawak, ikaw ang humalik. Maaaring ikaw ay nagdalawang isip, oo, hindi namin ipagkakait sa iyo ang ganitong palusot, ngunit sa huli, para saan pa, pagkat malinaw na ikaw, ang siyang ikaw na nagtaksil.

Kung ipagbabaksakali mong ikaw ay kanyang hihintayin, masasabi kong sasakalin mo lamang ang iyong sarili, siya ay hindi tumatanaw gaya ng iyong pagtanaw, hindi siya nagtatansya pagkat hindi ka niya kailangan, maaaring kailangan mo siya, maraming beses mo na itong nasabi, ngunit sa dulo, ang magpagpasya pa rin ay siya, at ang pasya niya ay iwan ka.

Malungkot ka, sige, pagkat ano pa nga ba ang husga kung walang parusa. Ikaw ay hindi makakatulog sa unang linggo, hindi makakain sa unang buwan, iiwasan sa mga susunod pa. Matapos ang isang taon kami ay babalik, sapat na ba ang sakit? maaaring sumagot ka ng oo nauunawaan ko na ang aking nagawa, nagbago na ako, ngunit kung ikaw nga ay lubusan nang nasaktan, bakit mo pa siya babalikan? At kung hindi naman ang iyong sagot, sayang, maaaring may pag-asa ka pa naman.

Maikli ang buhay, kaya't kadalasan, walang saysay ang paghihintay.