-_-

Bato

2011-11-26T19:59:00.000-08:00

Matapos mo akong iwan, itinuring ko nang bakal ang aking sarili, at ang lahat ng nilalang sa mundo bilang bato.

Nakita ko ang mga naggagandahang dilag bilang mga dyamante na hindi ko ninanais bilhin, ang ulap ay lahar sa pagsabog ng pinatubo, ang dilaw na araw ay nakabubulag na gintong walang paggagamitan, at ang mga maya ay putik na kinuyom sa kamao ng magsasaka at pinalipad tungo sa tahanan ng panginoon.

Kinasusuklam ko ang mga sulat na naipon sa ilalim ng aking kama, Pinanghihinayangan ko ang mga gabing pinagpuyatan sa paghihintay sa iyo, isinusuka ko ngayon ang pagnanasa ko sa iyong kaway, sa iyong mga kumusta at paalam.

Kaya't kung ikaw ay lalapit, asahan mong itataboy kita; kung ikaw ay ti-titig, ipipikit ko ang aking mga mata; at kung magkataong ang aking tainga ay dapuan ng iyong tinig, isisigaw ko ang lahat ng galit sa aking dibdib hanggang mabingi ko ang sariling pandinig mula sa nakapapaso mong himig.

Matapos mo akong iwan, itinuring ko nang lahat bilang bato—at ikaw, ang bato-balani sa kinakalawang na bakal kong puso.

II.

Minsan, may mangingibig na lumapit sa akin at inalok ako ng kaniyang pagmamahal, hindi ako natinag; natupok siya sa lamig ng aking balat, ng ginaw ng amihan, ng patay na simoy ng hangin at mga tuyong dahon sa daan. Sinabi niya na siya’y umaasa, ako man ay umaasa ring siya’y maglalaho. Ngunit gaya ko, siya rin ay hindi natinag, at magmula noo’y itinuring niya rin ang lahat bilang bato.

Paglaho/Pagbabalik

2011-11-26T19:07:00.000-08:00

Kung maaari, isipin mo na lamang na ako’y naligaw lamang

sa aking daan pauwi, at balang araw ay muling magbabalik.

Sa katotohanan, nauna nang manumbalik sa iyo ang aking tawa

na dinala kanina ng mga ibon na nagpapahinga sa mga kable ng kuryente;

nakita mo na rin ang aking ngiti sa mga batang naghahabulan

habang namumulot ng bote sa mga basurahan;

ang aking yabag sa estudyanteng nakasunod sa iyo sa martsa;

at kanina, sa iyong pag-uwi, ang aking halik sa kape na pumaso sa iyong labi.

Darating ang disyembre at madarama mong muli ang init

na hatid ng aking yakap sa ilalim ng ating kumot.

Darating ang mayo, at matutunghayan mong muli ang aking luha

na nangingilid sa labas ng pisngi ng ating bintana.

Kung hindi pa rin ito sasapat, subukan mong tignan ang araw

sa pagitan ng mga pulang gulod, ito ang aking puso;

Tignan mo ang laksang tala sa langit, ito ay ako na nakatitig pabalik sa iyo;

Damhin mo ang simoy ng kabundukan, at pakinggan ang aking nanunuyo na bulong.

lagpasan mo, mahal, ang lungkot na naipit sa mga lukot na polyeto;

hayaang mong burahin at tanggalin ng hangin ang nawawala na tatak sa ilalim ng aking pangalan;

iwasan ang madidilim na kalsada, at bulag ang kanto pauwi sa ating tahanan;

iwasan mo ang labis na paglingon sa naglaho ko nang anino,

Datapwat, ibaling mo ang iyong mata sa dulo ng daan na hinuhulma ng digmaan,

at doon, sa punto ng pagsasalubong ng wakas at simula

naroon akong naghihintay, sa iyo, at sa sambayanan, nakahimlay sa pagitan

ng mga pitak ng lupa na minsang nating pinangarap na magkasamang tamnan.

Sa susunod

2011-11-16T22:41:00.000-08:00

O baka naman hindi. Pero pa nga ba ang magagawa ng ganitong pagpapahiwatig, kung ang pagkakasala nahusgahan na sa hukuman?

Ikaw ay hindi nararapat, kaya marapat lamang na ikaw rin ay masaktan gaya kung paano mo sinaktan ang iba. Mula sa araw na ito, ikaw ay lilimot, ikaw rin ay makakalimutan. Ikaw, ay iiyak, hindi, mas mainam sabihin na ikaw ay magkukulong sa kwarto at walang makakaalam at walang may pakialam, pagkat pinili mo iyan.

Kung ika'y nagnanais na magdadahilan, sapat lamang, ngunit iyong alalahaning alam namin na ikaw ang siyang ikaw na uminom nang lagpas sa alam mong kaya mong dalhin, ikaw ang siyang ikaw na pumili na humiga sa kama, ikaw ang siyang ikaw na hindi lumipat nang siya ay tumabi, ikaw ang naunang humawak, ikaw ang humalik. Maaaring ikaw ay nagdalawang isip, oo, hindi namin ipagkakait sa iyo ang ganitong palusot, ngunit sa huli, para saan pa, pagkat malinaw na ikaw, ang siyang ikaw na nagtaksil.

Kung ipagbabaksakali mong ikaw ay kanyang hihintayin, masasabi kong sasakalin mo lamang ang iyong sarili, siya ay hindi tumatanaw gaya ng iyong pagtanaw, hindi siya nagtatansya pagkat hindi ka niya kailangan, maaaring kailangan mo siya, maraming beses mo na itong nasabi, ngunit sa dulo, ang magpagpasya pa rin ay siya, at ang pasya niya ay iwan ka.

Malungkot ka, sige, pagkat ano pa nga ba ang husga kung walang parusa. Ikaw ay hindi makakatulog sa unang linggo, hindi makakain sa unang buwan, iiwasan sa mga susunod pa. Matapos ang isang taon kami ay babalik, sapat na ba ang sakit? maaaring sumagot ka ng oo nauunawaan ko na ang aking nagawa, nagbago na ako, ngunit kung ikaw nga ay lubusan nang nasaktan, bakit mo pa siya babalikan? At kung hindi naman ang iyong sagot, sayang, maaaring may pag-asa ka pa naman.

Maikli ang buhay, kaya't kadalasan, walang saysay ang paghihintay.

Confessionario

2011-11-03T09:22:00.000-07:00

Gaya ng ipinipilit ng marami, hindi ako umiibig sa iisang tao. Hindi ako nalulungkot na umalis si Maan, maaaring nalungkot ako noon, pero hindi ko masabi sa ngayon. Kasabay nito, hindi rin totoo na nalulungkot ako dahil may bago na siyang katipan, at lalong hindi totoo ang palagi kong binabanggit na masaya ako para sa kanya, dahil sa totoo lang, wala akong pakialam. May kung ano lang na nagtutulak sa akin na parang palagi kong kailangan na magpaliwanag, o dahil minsan, wala lang talaga akong makwento, at iyon lang ang isa sa pinaka buong kwento na meron ako. Kaya rin siguro naiisip ng mga tao na hindi ako maka-usad sa kanya. Pero tangina na naman please, dise-sais ako nun, tae anong alam ko nun. Kainis.

Sa katunayan, ang daming beses ko nang ipinagpalagay na umiibig ako, dahil naiisip kong iniibig ko na ang isang tao kapag naiisip ko sa mga puntong iyon na kaya kong mabuhay nang lampas pa sa habambuhay na kasama sila. Pero siyempre hindi naman kadalasan nangyayari yun, o mas malupit pa nga, hindi pa talaga nagaganap ang walang hanggang pananatili ng ideya ng walanghanggan sa kokote ko.

Halimbawa:

M***, palagi kong ikinukwento kung gaano kita kamahal. Pero kailangan mailinaw dito ay kung gaano kita kamahal noon, hindi pa ito yung tagal ng buong pagsasama natin, mas sa simula lang siguro. Kasi kung maaalala mo rin, halos kada-linggo ako nakikipaghiwalay sa 'yo nun. nagsasawa na siguro. Totoo rin na nagka-gusto ako nun kay L*** at kay M****, at hindi lang ito petty shit, parang naiisip ko noon na, what the fuck, life would've been better if i'm with them. Of course sa ngayon sa tingin ko ang stupid na rin nung thought na 'yon.
K**, gaya ng ipinagkakalat ng maraming tao, hindi ako nagsawa sa iyo dahil nagka-gusto ako kay A****. Actually out of the picture si A**** for the duration na nagte-text at stroll tayo, gustung-gusto kita nun, super enjoy mo kasama, but your friends, they're driving me crazy. Somehow i felt na ayaw nila sa akin ng sobra, at dumating sa punto na parang napuno na lang ako, and i was like, fuck this, she's all yours crazy shitheads. Masaya naman ako na bigla nila pinagkalat na babaero ako, though ewan ko kung paano gumagana iyon nung panahong yun.
A****, sorry. To make things simpler, bigla akong nagsawa, that was that. I'm so sorry.
E***, naging stalker mo ako nun, siguro dahil hindi naman kita nakakausap sa klase. At sa totoo lang nadurog ako nun noong nalaman kong may boyfriend ka. Pota. Haha.
C*****, super super attracted ako sa'yo. Pero siyempre dahil sa contract sa pamilya, alam mo naman, medyo napilitan akong idismiss yung pakiramdam, mas kinalimutan lang siguro, pero hindi naman talaga nawala, parang kay Eira, kasi pareho kayong may boyfriend noon, ayokong ng gulo, baka mamatay ako agad.
A******, I really don't know kung ano gagawin ko sa'yo. Sa'yo ko unang na-realize palagi akong nagsasawa agad, pero from time to time bumabalik-balik yung pakiramdam. Ganung-ganun pakiramdam ko sa'yo. Sobrang saya mo kausap, but you're too good as a friend, alam mo naman, mas nagtatagal ang friendship kesa lovelife, so i'd rather have you as my friend. Pero putsa, dati, hindi mo lang alam, pinipilit ko palaging mag-abot tayo.
S*****, ayun, hindi na ako infatuated sa'yo. Dumating na nga sa puntong i don't really care. Kaya ewan ko kung anong magaganap dito. Good luck sa atin.

Ang punto, sa ngayon, madali akong magkagusto sa maraming babae, at sa praktika ng nakaraan, makikita na madali rin akong magsawa. Hindi totoong wala akong tendency na mag-cheat, dahil meron. Kung tatanungin niyo ako kung bakit hindi ko ito binukas dati, well, hindi ko pa siya napagiisipan nang ganito kalalim noon, though i tried to, and i arrived at a different conclusion.

Yun lang. Bow.

Article

2011-10-24T06:54:00.001-07:00

hindi pa man natatapos ng peryodista

ang artikulo tungkol sa isang aktibista

na pinaslang ng mga pinaghihinalaang militar

ay may panibago nanaman siyang kwento

na kailangan tapusin,

bago pa tuluyang matapos ang gabi.

masyadong mabagal ang sulat kamay

kumpara sa usal ng bibig,

kayat hawak niya ngayon ang recorder

at nagsalita:

dati na siyang nagsusulat ng mga tula

at kwento tungkol sa dukot, sa patay,

sa digma, at may ilang panahon na rin

sa larangan ng pamamahayag

ng mga pangalang binura sa mahabang

listahan ng mga taong labis ang galit,

pagpupumilit, panggi-giit ng labis

na paghahangad sa labis-labis

na panganib. ngunit ano pa nga ba

ang magagawa ng pagsisisi,

kung ang punlo ay nakatututok na sa likod ng ulo?

ilang minuto bago ang pagsambulat ng dugo mula sa noo.

ilang minuto bago ang pagkalabit ng gatilyo.

may motorsiklo na tumigil sa harap ng kaniyang bahay,

sinundan ng army trak, at bumaba

ang kung may ilang lalaki,

na hindi na niya nakita ang mukha.

subukan man niyang humingi ng tulong

huli na rin ang lahat. tumatahol ang mga aso sa labas.

itatago niya pa sana ang recorder sa ilalim ng kama

ngunit biglang bumukas ang pinto,

at mula sa likod ng kanyang ulo, isa-

isa silang kumalabit ng gatilyo.

ok

2011-10-23T03:13:00.000-07:00

Wala pang sampung minuto ang lumipas nang pumalit na taliba ng platun si X ay malalim na ang tulog nang kasamang pinalitan. Dahan-dahan siyang umikot sa primera—segunda—tersera, at nang mapansing wala sa mga ksama ang gising, dali-dali niyang kinuha ang kanyang backpack, isang portipayb, at isang extrang magazine, sabay alis sa unit. Sa paa ng gulod, sinalubong siya ng isang tao. Sa dilim ng paligid, hindi niya maaninag kung isang ba ito sa mga masa, kasama o kaaway. Dinukot niya ang kalibre mula sa pantalon, putangina mo, sino ka, ngunit walang imik na nagpatuloy ang anino sa paglakad papunta sa kanya. Tang’na mo, papasabugin ko bungo mo kung hindi ka titigil, ngunit patuloy pa rin ang paglapit ng tao, nagpaputok siya ng isa, dalawa, tatlo, hanggang maubos ang laman ng magasin. Hindi bumagsak ang tao, at hinawakan siya nito sa dibdib.

Bumangon ang platun sa magkakasunod na putok ng baril, alisto, komand ng CO. Marahan ang pagsuyod ng segunda sa gulod hanggang matunton ang katawan ni X na nakakulumpon ang katawan sa lupa. Pawisan, basa ng ihi ang salawal, tumutulo ang laway at maga ang mata sa iyak nang kanila itong madatnan. Anong nangyari? Nungit hindi makapagsalita si X. pinulot nila ang mga basyon ng bala sa paligid, laluna ang mga nakalinyang mga balang tumutunton sa lugar ni X, na tila tumatama sa isang papalapit na kawalan. Nagsalita ang CO, pack-up, lalakad tayo ngayong gabi. Tanong ng isang bagong sampa, sino yun chip?—sagot ng CO, hindi mo pa pala kilala si H...

Pagkabigla/Pagkalunod

2011-10-13T06:39:00.000-07:00

Ikaw ang pag-ibig na hindi dumating

ang kabog sa pusong hindi tumibok

ang mga gabing nilagpasan ng tulog.

Ikaw ang lumisan sa aking pagdating

yumuko nang tumingala ang ulo;

kaya’t diretso akong napalakad pagdating nang hangganan

nagpatuloy sa katapusan

nanood ng pelikula matapos ang credits sa sinehan

naligo pagtila ng ulan

at na-ngiti nang tapusin mo ang lahat

lumigaya sa iyong paglisan.

Paghahanap/Paghihintay

2011-10-05T10:12:00.000-07:00

Tinatantya ko ngayon ang layo ng kalayuan, ang bilang ng hakbang na kailanganang tanganan bago mamuo ang hingal sa baga at paltos sa talampakan. Anong distansya ang kayang maabot ng tao sa isang paglalakbay? anong premyo ang naghihintay sa dulo ng ilang kilometro at milya ng paikut-ikot na landas patungo sa dulo ng iyong anino sa hapon, bago ka umalis nang walang paalam at pagpapaalam sa aking naglakbay para lamang masilayan ang iyong paglingon at kaway?

Anong uri ng hudyat ang hinihintay ng tao upang siya'y huminto, maupo at sabihin nang buong katiyakan na ginawa ko nang lahat, pagod na ako?

Sinusubok ko ngayong ang tatag ng aking paghihintay sa iyo na hindi nangakong magbabalik; sa iyo na hindi lumilingon kapag ako'y naiiwan, sa iyo na hindi tumititingin sa tuwing magkakasalubungan, sa iyong hindi kumakausap at sa iyo na palaging umaalis ngunit kailanma'y hindi nagbabalik.

Gaano kalayo ang pagitan ng Makati at UP upang araw-araw tahakin nitong hangal na naghahanap sa taong tila ayaw namang magpahanap? Gaano katagal ang isang magdamag para sa taong naghihintay sa kanyang minamahal? Gaano katagal ang isang sulyap, ang isang lingon, ang isang ngiti? gaano kalayo ang pagitan ng dalawang palapag, ng dalawang kolehiyo, sa gaano kalaking teritoryo iniikutan nating pareho, sapat upang hindi mag-abot, hindi magkita, hindi sumadya ang mga kumusta at paalam ng isa't isa.

Muli, tinatantay ko ang galing ng aking paghihintay sa iyo na hindi dumarating, at hindi magbabalik.

Diana

2011-10-04T16:03:00.001-07:00

kahapon, bago umalis ng bahay si Dyana, tinawag siya ni Mama*: Diana, ituloy mo na education mo next year, please. Sinasabi ko sa'yo na napaka-dali nang buhay kapag nakapag-tapos ka.

Naisip ko, ano kayang sarap ng buhay sinasabi ni mama. Yun kayang pagka-depress at eventually pagpapatiwakal ng lolo kong engineer dahil sa fraustration sa state ng industrialization sa Pinas ang tinutukoy niya, o yung pambabarat sa sahod ng tito kong college graduate na araw-araw iniisip pagkasyahin ang sahod nilang mag-asawa sa pantustos sa iisa nilang anak na papasok sa pre-school, yung pagpapasok sa kung ilang trabaho ng nanay ko para lang mapagkasya lahat ng gastusin namin sa bahay, yung pagka-bankrupt ng mga pamangkin niya sa amerika gayong meron silang mga Phd, o yung mga balita sa TV nang massive na kawalan ng trabaho ng mga fresh graduate na nars na nagtulak sa kanya para banggitin ang "Wala talagang pag-asa sa Pilipinas", ilang linggo nang nakalipas, ang tinutukoy niya?

Saan hinuhugot ng mga nakatatandang kayraming pinagdaanan ang karanasan ng kaalwan sa buhay: sa buhay? sa telebisyon? edukasyon? diyos? Sapat para buong lakas nang loob nilang masabi ang "Sinasabi ko sa iyo" na para bang may kasigaruduhan sila sa hinaharap. Lagom ang nakaraan, tiyak ang kasalukuyan, malayo ang tanaw sa siguradong hinaharap. Ay, hindi ko talaga malaman.

Gayunpaman, umalis si Dyana kahapon nang walang imik-imik, tila nasaktan.

Kinahapunan, matapos ang mga exam at kung anu-anong acad shit ko sa araw, dumiretso ako nang senate, para muling igiit ang karapatan ng mamamayan sa libreng edukasyon? sa exposition ng gubyerno? sa pagpapabagsak ng IBP? maaaring isa sa mga ito ang dahilan, maaari ring lahat. Ngunit ang tiyak, sa pagtungtong ko sa kalye sa senado, naroon na si Diana, kasama ng mga mamamayan na sumasagot ng Mabuhay! sa sigaw nang Mabuhay ang Pambansang Demokratikong pakikibaka ng mga mamamayang Pilipino.

si Dyana, ang babaeng lumagom ng nakaraan, tumitindig sa kasalukuyan, gumagawa ng kinabukasan, para sa lahat.

sikreto

2011-10-03T15:41:00.001-07:00

Magiging sikreto lamang ang isang sikreto sa oras na ito ay nabunyag.

Gaya nang lahat ng bagay, maisasakatuparan lamang nila ang kani-kanilang pagiging sa oras na sirain nila sarili. At kahit na ito na ang naging kalakaran ng mga bagay, tila ba ang tao ay hindi pa rin natutuo sa libong taong pagkalikha.

Ilang milyong tao ba ang nabubuntis kada araw na ikinagugulat nang kaniyang mga kaibigan? ilang libong tao ba ang namamatay at iniyakan nang dahil sa hindi pagtanggap na ang tao ay sadyang lumilikas? ilang mangingibig ang natataranta sa oras na makatanggap nang halik sa kani-kaniyang minamahal na tila ba hindi ito inasahan?

Nakakatuwang isipin na pinaka-nagugulat/nabibigla ang mga tao sa mga bagay na dapat ay pinaka-natural na sa kaniya.

Nanlumo ang marami nang lamunin ng lupa ang Cherry Hills, ng dagat ang Phuket, ng Impyerno ang Pampanga, ng mga ganid ang mga magsasaka. Ano't parang hindi ito inaasahan?Ano't parang ito ang mga pinaka-imposibleng pagkakataon sa buhay ng sangkatauhan?

Ngunit gaya nga ng isang sikat na salawika ni Lacan: I know very well, but all the same!

All the same. Kanina, muli, nang buksan ko ang aking e-mail, at nakita ang pangalan mo sa isa sa mga mensahe na may titulo I know, hindi ko napigil ang pagsikip ng dibdib.

Sulat

2011-10-02T17:38:00.000-07:00

May nabasa ako dating journal na nagsasabing "the unsent letter is the only letter which arrives at its destination."

///////////////////////////////////////////////////////////

I've been keeping this blog for a long time now. i think i started this at 2006, when we had that stupid computer science course, where all we had to do is update our blog regularly. Yeah, it's a real waste of time, and it's stupid. Then, i started up a xanga account, which i wasn't able to sustain, because of, uhh, lack of access to internet. But soon, when maan came, i was forced to do blogging again, though i'm not as regular as her, i do this from then on to make me feel better, coz i'm always emo.

Parang may alkansya ka, at palaging kang kinakapos sa mga gusto mong bilhin, na kahit hindi mo nagagamit yung pera, may sense of fulfillment na andyan lang sila, kasi eventually dadami yan at pwedeng buksan, at ipambili ng isang mas malaking bagay

You get what i'm saying?

Well, anyway, i browsed my previous blog entries last night, and most of them are in private viewing mode. i think it was because i feel that someone from my previous classes might still know the address of my blog, and might bump into it anytime. But last night, it felt like none of my posts matter anymore. who care's about maan? even she doesn't care about me. who cares about Non, i mean who gives a fuck? seriously.

So i made them all public once again. and gave my address to some close friends. maybe they can relate to some of my posts, because if you'd ask me why i wrote those lines from years ago, i'd answer to hell i don't know! haha.

cheers guys!

Michael

2011-10-02T08:18:00.000-07:00

Minsan, makikita mo ulit ang mga dati mong kaibigan. Mga kaibigan noong panahong wala ka pang limang dipa, at uhugin ka pang nagsisitakbo sa kalye kasama ang mga ka-kosa. At minsan, hindi rin naman aksidente na may kapangalan ka sa kanila, gaya ni Michael.

Pitong taon ka nang makilala mo siya, tanda mo yun, grade 1 ka at drayber ng service mo si mang Dave(RIP). Nakilala mo siya kasi isang araw pag-uwi mo galing school. Nag-aabang siya sa loob ng gate niyo, walang kasama, naka-uniform din, gaya ng uniform mo. Siyempre, tae sino ka? agad ang tanong mo. Hindi ko maalala, ang sagot niya. Kaya naman, sinabi mo sa kanya na Michael na lang pangalan mo, gaya ng pangalan mo, para pareho tayo.

At mula noon, pareho na kayo palagi ng suot, at gawi. Kapag tuyo almusal mo, tuyo rin almusal niya. Kapag adobo dinner niyo, aba biruin mong adobo rin dinner niya. Minsan rin naisip mo na napaka-swerte mo namang nakilala mo siya, BFF, para kang may kambal.

Pero nakakalungkot na bigla na lang isang madaling araw, kakatukin ka niya sa kwarto mo. Pa'no ka nakapasok? tanong mo, hindi importante sagot niya. tapos sinabi niya sa'yong salamat, sumagot ka nang OK. Sinarado niya pinto ng kwarto mo, mula noon hindi mo na siya nakita, hanggang ngayon.

Kasi kanina, kinse taon makalipas nung bigla siyang nawala, habang nakatitig ka sa salamin, naaninag mo siya sa labas ng bintana. Haay, ang kababata mong si Michael, biglang sisipot sa labas ng bintana, kumakaway-kaway sa katawan niyang limang taon pa rin hanggang ngayon.

Soraya 1

2011-10-02T07:55:00.000-07:00

matapos ang ilang araw-gabi at mga linggong nagdaan ng paghihintay, pagpupuyat, panunuyo, at paghahanap sa walang katiyakan at walang kasagutan; ngayong gabi, sa aksidenteng pagpasa ng salitang akala'y matagal nang naibunyag, ika'y aking nasaktan. natakot ba ako na maaaring mawala ka nang tuluyan? maari. ngunit ang tiyak sa ngayon, matapos ang lahat, malalagom ko ang kabog ng dibdib sa salitang: fulfilled.

Pag-ibig sa Isang Pulang Brigadista

2011-10-02T07:28:00.001-07:00

Hindi mo kailangang mag-alala na baka hindi siya sumipot sa itinakda ninyong kitaan pagkatapos ng klase, pagkat masisigurado niyang naroon na siya, alas-syete pa lamang ng umaga.

Hindi ka rin dapat mabagabag kung hindi mo siputin ang pinag-usapan ninyong date, itutuloy niya pa rin ito, gaya ng napag-usapan.

Maaari hindi mo siya pansinin, pagkat mahusay siyang umangkop sa kondisyon, kaya niyang gumawa ng paraan.

Kung sakaling hindi mo na siya gusto at pranka mo siyang ihulog, ayos at mainam lamang, pagkat kasama niya ang brigada, hindi siya mag-iisa.

Hindi siya natatakot manguna sa panliligaw, normal lamang ito, sanay manguna ang mga pulang brigadista.

Kung nagnanais ka ng mga liham o sulat mula sa kanya, huwag mag-alala, gagawin niya ito, sa balatengga.

Ayos lang na masampal mo siya, hindi niya ito iindahin, basta’t punahin mo siya nang tapat sa kanyang pagkakamali, at gayundin, magpuna sa sarili. Siguradong mas masakit at mas maraming sampal at palo na ang kaniyang dinanas, lalo na sa embassy.

Hindi siya mgiging boring. Kung sa pinaka-materyal, nagr-RTR siya araw-araw mula pagpitik hanggang pagpikit ng araw, para lamang maubusan siya ng maku-kwento.

Maaaring hindi siya magaling magsa-wika ng kanyang pagmamahal, pagkat sukat niyang mas makapangyarihan ang pagsasapraktika ng teorya, kaysa sa simpleng pag-uusal nito.

Maaaring magmukha siyang mapusok kung minsan, sapat lamang, pagkat sinanay siya ng pakikibaka na kumilos nang mabilis at pasensyosong maghintay.

Maaaring puyat siyang palagi kung titignan, ngunit paniyak na ito ay para sa iyo at sa iyong mga karapatan, sa paghihintay, sa pagpupuyat, sa magdamag na pagpo-prodwork, para sa isang mas maayos na bukas na minimithing kasama ka, at ang sambayanan, ay masilayan.

P.S. Maaaring hindi ka parte ng pulang brigada, ngunit gaya nga ng sinabi ni mao, “…naging talibang pwersa sa pagmumulat ang kabataan ng Tsina (Pulang Brigada), at pinukaw nila hindi lamang ang sariling bagong henerasyon kundi pati ang malawak na masa ng mamamayan”, sa kalaunay miski ang pusong kimi ay mahirap nang hindi mahagip at malaon ay sumapi sa mapulang pag-ibig ng brigada sa rebolusyon at masa.

INVERTED TRIANGLE

2011-10-02T06:58:00.000-07:00

You Are a Troublemaker

You have the type of personality that people either love or hate.

You're opinionated, dramatic, intense, and very outspoken.

And some people can't get enough of you - they're totally addicted.

Others, well, they wish you were a little more reserved.

Your strength: Your flair

Your weakness: If you think it, you say it

Your power color: Scarlet red

Your power symbol: Inverted triangle

Your power month: March

What Does Your Birth Date Mean?

Blogthings: If Quizzes Are Outlawed, Only Outlaws Will Take Quizzes

Ang saya nito.

Sa Dilim

2011-10-02T06:25:00.001-07:00

Hindi na mahimbing ang ating mga tulog;

tila hinahapo ang nag-iisang lundo sa kama

na binugbog ng di mibilang na oras

sa hindi mabilang bilang na magdamag.

Tuwing madaling araw, mabilis tumiklop

ang kumot sa pagtama ng hangin mula sa bentilador;

tumataas ang punda ng unan, tila mga kamay na sumusuko

habang tumatagos sa manipis nitong balat ang malamig na hangin.

Sa labas ng bintana, maririnig ang iyak

ng mga pusang naghahanap sa mga kuting na naliligaw

o di kaya ay dinukot, ng dilim?

hindi mapigil ang ungol ng mga katawang binabangungot

sa panandaliang dalaw ng mga anak, asawa at magulang

na agnas nang nadatnan sa pilapil, sa talahiban,

o sa ilog, palutang-lutang.

Sa umaga, mapalad na ang mga nagigising

baon ang natuyong luha mula sa pilit na kinakalimutang panginip,

papalitan ng saplot ang halos hubad na kutson

mula sa pagpupumiglas ng katawan sa gabing nagdaan;

mapapalad ang mga nakaabot sa liwanag,

habang ang iba sa atin, sa madaling araw, ay tikom na bumabangon

sa balagbag ng bota na humihimpil

sa tapat ng kani-kaniyang pinto.

Paglingon/Pagbalik

2011-10-02T06:18:00.000-07:00

May mga gabing bumabalik sa tao ang lahat, kapag naririnig ang awit nila ng unang taong minahal. Maalala niya ang kwentuhan, sa kubli ng kanta sa radyo; halikan ng bulong sa labi ng kani-kaniyang telepono; mga magdamagang pakikinig sa nauupos na kanta sa computer, habang hinihintay magising ang mahal, sa kabilang dako ng mundo. At tuwing siya’y nakikinig ng musika, kasama ang bagong katipan, maiuusal niya ang ngalan ng unang minahal. Hindi iimik ang bagong kasintahan, magseselos, at kalauna'y paglilipasan ng kaniyang pandama.

Ang gabing ito'y nauupos sa paglipas ng segundo, habang tumutugtog sa radyo ang pinakamalungkot na kantang nalikha.

Pagguho

2011-06-24T16:42:00.001-07:00

Kanina, ilang hakbang

mula sa bahay ng kanyang sinta,

siya’y napatigil at tila bata

ay nabuwal nang yumanig

at mapunit ang kalsadang nagdurugtong

Sa kanyang mga paa at pinto ng gusali.

Pumutok ang bumbilya sa mga poste,

Nawala ang batang tumatawid

Sa tapat ng tumaob na trak.

Sumisigaw ang lahat ng nakulong sa kanilang mga kwarto

Habang tinutupok ng apoy ang kani-kanilang mga bahay/buhay.

Tila mga hiblang nabubuhol sa lubid,

Bago tuluyang mapigtas

Ang mga magyakapang sa kalye.

Tumigil ang pag-yanig.

Tumayo ang mga natitirang buhay at biglang

Gumiba ang kanyang mundo,

Nang ang kanyang mahal,

Sa tapat ng kanilang bahay ay dahan-

dahang niyakap

Ng gumuhong gusali.

liham

2011-06-24T16:38:00.000-07:00

Di mo na nalaman, ngunit kayraming salita ang aking isinipi

Para sa iyo, at sa iyong larangan, isinilid sa papel,

Itinupi, at ilang gabing tinimpi sa ilalim ng aking kama.

Naroon ay ang bilang at pangalan ng mga kasamang nadapa

Sa welga, mga naligaw sa martsa, mga nahuli’t humabol,

Mga hinuli, nagulpi, at ilang mga bumaklas sa hanay at piniling umuwi.

Naisingit din doon ang ilang piraso ng biging luha

ng mga taong di ko tiyak kung nalimutan mo lamang pagpaalaman

O sadyang iyong pilit pinagtaguan ng iyong paglisan;

May mga nagpaabot din ng diin ng paggigiit at pahabol na hinga;

Buntunghininga ng mga di naka-intindi, ng mga nanghinayang

At ng mga ayaw umamin na naiinggit lamang.

Naroon ang mga pananabik ko sa mga kwento mo

tungkol sa sapa, sa madulas na putik at matatalas na bato;

Ang mga napasong tanong, na parang papaano naitatanim ang binhi?

Paano inaani? paano pinapaningas ang baga kahit may ulan?

Paano nililinis ang kagubatan? Paano lumiliko ang batis sa batuhan,

Papaano humahawan ang tubig ng bagong mga daan?

At ang mga nahuling paalala, tungkol sa mga panganib

Ng nakapapasong liwanag ng tanghaling tapat

at nakamamatay ng lamig ng madaling araw.

Kaya, ang lahat ng mga letra’y walang matang dinaungan,

Nang sa wakas, kinuha ko ang sulat sa ilalim ng aking higaan.

Nilukot ang mga letra’t napiga ang mga bulong,

Napanis ang mga hinga sa giniginaw na palad,

At hinagkan ko ang liham, sabay siksik

Sa takip ng kahong nag-uwi sa iyong katawan.

Habilin (3rd draft)

2011-04-04T05:56:00.000-07:00

Tila tumibok muli ang aking puso

Nang madama kong nariyan ka

Sa likod ng kumot

Na nakatakip

Sa aking katawan.

Mainit pa rin ang kamay mo,

Tila kahapon lang ang tatlong taon

Na nagdaan noong huli mong hinawakan

Ang aking kamay at hinagkan

Ang aking noo.

Oo, narito pa rin ang nunal sa tainga

At balat sa dibdib,

Pasensya ka na kung malaki

Ang aking ipinagbago,

Hindi ko rin ito ginusto.

Kung ako sa’yo ay iwan na lamang

Nakatago ang tinatakpan ng kumot,

Wala na kaliwang braso, ang kaliwang hita

Ay halos naputol na rin sa taga,

Niratrat ng bala ang tiyan, at ang puso

Ko ay wala

Sa butas na dibdib.

Ang nais ko sanang gawin mo,

Bilang ikaw na rin ay naparito,

Nais ko, na itago mo

Ang puso ko. Ngunit huwag

Mo nang tangkain na hanapin

Ito sa lupa

Na huling nahagkan. Wala ito roon.

Wala rin ito sa plaza, kung saan natuyo

Ang balat ng mga nanay na maghapong nagbantay

Sa tinutuyo kong dugo,

Hindi ito nalaglag sa dyip,

Hindi naiwan sa sako,

Bagkus, sa mga bahay

Sa Kalawakan

Ikaw ay magtungo. Hanapin ang tatay

Rudy, tatay Emir, nanay Sesil

Nang Joy, Ka Nicole, hanapin

Mo si Janjan, at sa kanila’y ibulong

Naparito po ba ang puso ni Eron?

Hahatakin ka nila isa-

Isa sa bawat sinasakang gulod,

Maghapon silang maga-araro

Hanggang mahango ng kanilang mga kamay

Ang aninong hinahangad.

Sa puntong iyon, tignan mo

Irog, ang magagaspang nilang palad

Tangan-tangan ang puso kong abo

Na tumitibok pa rin na ibinabalik sa iyo.

walang pamagat

2011-04-04T03:57:00.001-07:00

Kaya kong mahiga sa sahig buong gabi

Kayakap ang mga alikabok

Kumot ang lamig ng mausok na hamog

Nais kong matulog sa sahig gabi-gabi

Hanggang dumampi sa aking pandinig

Ang yabag ng ‘yong pag-uwi.

The Wind

2011-04-03T00:59:00.001-07:00

There were four of us on a bench. In front of us was the dorm’s laundry area, enclosed by four walls. It was already dark, and we can barely see the things in front of us, except the several clothes hanging on the line.

One of us noticed a towel move. It swung freely back and forth. We were curious; it was not possible for just one towel to move like that, while sitting in the middle of many other clothes. There could not be any wind in there, and if there was, all the clothes should have moved, not just one.

The swinging stopped, and we quickly picked up on our halted conversation. But then the towel moved again. Now it was swinging much stronger than before that it almost fell.

Just as it was about to stop, it swung again, and again, and again, until we noticed someone going back and forth in the dark, tapping the towel just as it was about to stop swinging. Until, at last, the towel fell. This time we were quite sure that somebody was (really) there.

We jumped into the area and lighted the place with our phones, but but we found no one.

As we were about to leave, another shirt swung back and forth. That time we knew, it was just the wind.

A Stranger

2011-04-03T00:58:00.000-07:00

The school’s power source was down. The ground was hazy, tempting the sky to rain. We, the dormers locked ourselves up in a room. There were a lot of us in there, but we didn’t really know the number, at least, not at first.

We were talking about crazy Pisay lights and wind, we thought they have their own lives, they were conscious and selective as to which object or subject they want to pour their hearts on. What we were about to discover that night, was even darkness has its own selective mind.

It was dark, and a very faint red light from the red sky gleamed on the room. We were drunk with stories of our petty crushes and fantastic gazes on steaming teachers in campus. Each one of us had the opportunity to tell his story, except for one, for he, or it, remained silent the whole night. And it was a sigh of relief that he/it did.

And it was his turn to tell the story, but unlike the rest of us, nobody jeered at him, no one knew who he was. He was sitting on the desk with one of his legs curled up to his body. He was facing away from the window so we cannot see his face. He just sat there, silent.

We got scared, but at the back of our heads, we were still convincing ourselves that he was one of us. One by one, we identified every person who entered the room with us, starting with Empoy, Jopet, Jomo, Non, Lendl, until we counted 10 of us there.

We then counted the shadows, and there were 11 of us.

Nobody panicked, and all of us ten, left the room.

We waited a while, and again entered the room. He was not there. At least he kept silent the whole night, so we could wait four hours for the morning light to break, and so at last we can sleep, in our silent hysteria.

School Bell

2011-04-03T00:57:00.000-07:00

The Pisay bell usually rings with a Rhythm of A-B-B-A-B-B; it is a marker of the head librarian in campus. 6 years ago, it was our second year in high school; an unusual bell woke the sleeping Pisay.

It was unusual. In fact we never heard the bell rang a different tune since our first day in campus. It sounded A-B-A-B-A-B-A-B, but the most startling thing about the incident was that it happened dead in the night.

The button for the school bell is located inside the librarian’s office inside the school library; both have their own door locks. The library is at the locked second floor of the locked Science and Humanities building. Thus it was just impossible, or it is very difficult, for someone to just break in and play a rhythm in the bell.

The curious community went out their dormitories to find out who played the bell on that late night. We approached the SHB just as the guards have finished checking the library. No one was there, they said. No signs of breaking in whatsoever.

The curious thing was one of the guards told us that it was just ‘normal’. Things like that have been occurring from time to time. He said that the first school librarian used to have that particular rhythm. She must have just missed the school too much.

And we all believed what he said. Just as we were about to head to our rooms, the bell rang once more.

for HR

2010-12-05T09:22:00.001-08:00

Sa isang punit ng puting papel

Katabi ng tinimpla mo noong kape para sa akin,

Nakatipon ang mga letrang nagsasaad ng

Mahal, gabi na ako uuwi.

at lagda ng iyong halik—na

noong gabi rin mismong iyon

ay niluma ng hindi mo pag-uwi.

II.

Naglinis ako ng kwarto

Nang maging tulad ng balita ng pagdampot sa iyo,

Ang mabilis na paglitaw ng nagkalat mong buhok

sa nilakaran ng iyong anino.

Sinimulan kong pagpagin ang bawat ibabaw at loob

ng lahat ng aparador; winalis

ang ilalim ng hagdan

pati ng kama’t ilalim ng mesa, at isa-

isang dinampot ang iyong mga buhok

na kinulot ng matinding bilad sa init ng araw-

araw, ngunit ngayon marahil ay

sa lamig?

Ingat na ingat kong itinikom ang nagsusumigaw na mga hibla

Sa isang pilas ng gusot na papel,

lulan ang mamasa-masang mga letrang ginamit mo

Upang maging larawan

Ng iyong tahimik na paglisan.

III.

Naaala-ala mo pa ba—ang lagi mong biro sa akin:

Litrato ko na ang susunod na nakakabit sa ibabaw

Ng poster na may lagdang DINUKOT?

Ngunit bakit tila yata ngayon, ang biro’y nasa iyo.

IV.

Tuwing iidlip ako sa ating kama

Nadarama kong para bang hinahapo ang iyong kutson

At namimigat ang iyong unan,

Kung minsan sa madaling araw

namamaluktot ang iyong kumot

Sa lamig ng tama ng hangin mula sa bentilador:

Kadalasan akong nasusuntok at

Ang mga sulok-sulok nito’y patalim

Na dumadaplis sa aking pisngi—mahapdi:

Tila hiwang dulot ng iyong halik.

Kaya’t isinisingit ko ang aking tainga

Sa pagitan ng kubrekama, ngunit

Rinig ko pa rin ang iyong iyak;

Ang kumakawala mong tawag sa aking mahal.

Sa mga gabing tulad nito ng pagkabalam,

Wala akong magawa kung lamukusin

Ang iyong liham na tanging alaala

Ng iyong pagiging; mahigpit ko itong tinatanganan

Na parang patalim na ibinabaon, paloob

Sa aking dibdib.

Wala na ang iyong pangalan sa lahat ng pahayagan;

Ang mga karatula, kung hindi man pawang puti ang naiwan

Kapalit ng iyong mukha, ay matagal na itong nilipad, nagkapunit-punit

At nalusaw sa pagbagsak nito sa mga nabubulok na kanal ng siyudad.

May mga nagsabi sa aking itinapon kayo sa nayon

Ang iba nama’y birong malamang sa ilalim kayo ng bundok ibinaon.

Unti-unting sumikip ang ating silid, hanggang isang araw

lumabas ako ng pinto, at kailanma’y hindi na nagbalik .

Pagkat marupok ang poste upang pasanin ang bigat ng inyong panawagan;

Paos ang peryodiko sa nagsusumigaw ninyong mga ngalan;

Napakarumi ng tubig sa makikitid kanal ng hustisya ng siyudad

ngunit ito mismo’y di kayang patayin ang apoy ng paghahanap—

na di makukulong sa apat na sulok ng silid.

At kung bundok nga itong ipinangbaon nila sa inyong katawan,

Marapat na itong hukayin nang lumaya nang lahat ng tinabunan;

Sa anong porma man ng punlo idaan, tahakin man ang matatayog na daan.

*Exodo

Oo, babawiin natin ang mga ninakaw na sandali,

Na pangalan, pagkilos, mga yakap, at sanlibong mga halik;

Ngunit di rito, bagkus doon, sa lugar na patutunguhan

Ng daan na nalikha sa pagpatag ng milyong

Mga paang natutong kumapit

Kahit sa madudulas na putik

At malilit na batong naka-usli.

muli, marika?

2010-11-22T04:52:00.000-08:00

Nanabik ako sa iyong mga bulong

Sa ilalim ng aking unan tuwin gabi;

Kapag pagod na ang aking katawan

Sa maghapong paghahanap ng nawawala

Mong marka

sa mga guhit ng aking palad

at kapag ang aking memorya

ay tuluyan nang naagnas at nabalutan

ng kaputian ng mga litratong lumilimot;

ay, idinidikit ko ang aking tainga

sa tarangkahan ng iyong paghinga

at sabay ipinipikit ang aking mata

sa nasang makita ang kutis mo

na nalulusaw sa dilim.

Habang tumatagal,

Nagnanaknak ang lahat

Lahat ng nasa ating pagitan

Hanggang ikaw mismo

Ang sumadya sa aking gunita,

Tila ba ako’y natisod

At pagtingala

Sa langit, ay iyong mukha.

II.

Madalas

Mong binabanggit ang aking pangalan

Habang ang aking panaginip ay malalim

Nang nakahiga sa aking unan.

Babangon ako upang yayain kang sumama sa aking paghimbing,

At madalas

Halik

Ang sinasagot mo sa akin.

Ngayon lamang aking naisip:

Kailan pa maaaring dahilan sa pagbangon

Ang paghimbing?

III.

Nagising ako kagabi

Na puno ng laway ang punda

At ihi ang kubrekama;

Lunod sa pawis ang aking damit.

Nagyeyelo ang nangingilid na luha

Sa aking pisngi,

Waring nais talaga akong gisingin

Mula sa bangungot ng kagandahan

Mong minumulto pa rin ako

Magpasa-hanggang ngayon.

IV.

nalulungkot ako tuwing kinakausap mo ako. siguro dahil na rin hindi ako magaling umalala, at marahil lungkot nga yata iyong nagpaiyak sa akin noong mga huli nating usap.

tuwing kinakausap mo ako, hindi ko mapigilang hindi umalala, kaya bigla na lang akong nanghihina at nawawalan ng gana na kausapin ka: hindi ko kayang maging masaya para sa iyo ngayon, wala akong masasabi. hindi ako magaling magsinungaling, laluna sa iyo, ayokong lokohin ka na para bagang masaya ako ngayon na kausap kita, na marami akong kwento at gusto ko ring marinig ang mga kwento mo. ngunit kung hihilingin mo na magkwento ako sa mukha ng "kumusta ka na? :)" o ng "wassup non? :)" maaring minsan, katulad ngayon ay bumigay ako, ngunit hindi ito magtatagal pagkat mahina ang aking puso, malakas pa rin ang tagas mula sa huli mong tangkang pagkitil sa'kin.

kung hihilingin mo ngayon na kalimutan ko ang lahat, pasensya na ngunit hindi kita mapagbibigyan, hindi ko mabibigay sa iyo ang saya o galit o lungkot ng aking paglimot. ipagdaramot ko sa iyo 'to, ipagdaramot ko sa 'yo na mas malubha pa ng pagdaramot ko sa aking pag-ibig nang minsan mo itong hilingin sa akin, malubha pa sa pagdaramot ko sa mga panahon dating gusto mo kong makita, o gusto mo akong mag-text o tumawag, ipagdaramot ko sa'yo ito dahil mahal ko ang aking sarili, at itong mga huling alaala mo sa akin ay siya na ring bumubuhay sa akin, nagbigay sa 'kin ng saya, lungkot, galit, panghihinayang, pagmamahal, at sadyang hindi ko lamang talaga kayang ibigay sa 'yo ito. hindi. hindi. pagkat hindi ako magaling umalala, at ito na lamang ang mga huling mga alaala ko sa 'yo.

Kung maalala mo pa

Ang hiling mo sa akin

Na ipangako sa iyong ika’y patatawarin

Bagkus habang buhay, na patatawarin

Sa laksang kasalanang idinulot ng iyong pagdating

Sa aking malamyang pagiging

Sa ilalim ng hinog na pulang liwanag

Ng langit na papadilim,

Sa ibabaw ng hinog na lupa

Na madalas nating pinaglalaruan

Ng mapupusok nating mga puso,

Inbinilot, pinagsisipa, hanggang maipasok

Sa butas nating mga ppangarap.

Wag mabalam, mahal,

Pagkat ang damo, ang simoy,

Ang araw, ang iyong mukha

At lahat-lahat ng isinilid nating kasalan

ay kailanman hindi magmamaliw

sa aking larangan.

VI.

Bukas, sa iyong pagbalik,

Maaalala mo pa kaya ako?

At kung oo,

Paano ko pa kaya masasabi sa iyo

Na naaalala ko?

para sa issue zine

2010-11-20T01:27:00.000-08:00

Manginginig ang silya sa lungkot ng pag-iisa,

Na tila panalanging ibinitin at nilagutan

Ng pakpak ang anghel niyang kabiyak,

Hindi siya maililigtas ng kanyang kaparehas;

Pagkat ang Pobre ay walang pambayad

Sa pobreng Unibersidad,

At ang pangungulila’y pinunan

Ng milyun-milyong puhunan. Nanginginig

Ang silya sa daing

Ng pananabik sa lamyos ng kalyo

Ng palad ng maralita;

Talas ng talim ng isip

Ng anak ng magsasaka. Nagngangalit

Ang kasukasuan ng upuan ng kawalan;

Waring nais tumindig at iulat

Ang listahan ng mga pangalang

Nawawala o di kaya’y binura

At nilapatan ng bagong mga ngalan. Isang araw,

Panibagong bangko ang mawawalan ng lulan

At madaragdagan pa ng isa at dalawa,

Tatlo, apat… hanggang itong silid

Ay maubusan ng laman, hanggang

Ang bulwagan ay mawalan nang laman.

Sa iisang daan, titindig, aabante

Ang mga nagsipaglisan, at doon

Sa iniwang bakas sa kalye ng sanlaksang

Paa na kumaskas, muling lulutang

Ang binura/tinakpan na mga pangalan.

prejudice

2010-11-12T18:07:00.000-08:00

mukhang isa itong subject na laging dapat kong consciously i-struggle.

sa Talampakan

2010-11-07T22:24:00.000-08:00

lagi akong kinakalyo sa kanang paa ko, hindi sa kaliwa, sa kanan. meron sa ilalim, sa gilid sa taas. naging pampalipas oras ko na rin na tanggalin ang kalyo ko sa paa, pero, sadyang hindi lamang talaga sila nauubos, mawawala ng isang araw, babalik sa susunod. ganito lang palagi kami.

panaginip

2010-11-07T22:12:00.000-08:00

una

ala-sais na ng gabi, kaya lumakad nanaman ang mga higante tungo sa kani-kaniyang mga lugar sa kalasada. sila, sa ngayon, ang pumalit sa mga poste ng ilaw, mahahaba silat mapapayat, walang maaninag na mukha sa kanilang purong itim na mga balat. tahimik ang gabi na parang walang galos sa lupa ang kanilang mga hakbang. linapitan ko ang isa sa kanila, at tumingala, anong ginawa niyo sa mga poste? kagabi naman nandyan pa sila. yumuko ang higante at nagwika: sadyang napaka-tagal nang lumipas ng sinasabi mong kagabi.

pangalawa

nasa trinoma ako, nasaan ka? kinabahan ako sa text ni maan, na para bang hind ko na siya makikita. sumakay ako ng taxi at wala pang 'sang iglap, nasa loob na ako ng mall. nakita ko si carmina kaya't sa kanya ko tinanong kung nasa'n si maan: tama ka non, hindi mo na siya makikita.

o baka naman

2010-11-02T09:07:00.001-07:00

eto yung mga gabing nangangailangan ako ng yakap.

ILOG ni Joey Ayala

2010-11-02T01:41:00.000-07:00

Ang buhay ko ay isang ilog,
umaagos patungo sa laot.
Sa pagdaloy ay lumiliku-liko
ngunit dagat pa rin ang inaabot.

Ang buhay mo ay isang ilog,
umaagos patungo sa laot.
Sa pagdaloy tayo'y nagkatagpo
at ngayon tayo'y magkaisang tungo.

Lilikha tayo ng bagong daan,
uukitin sa bato ang kasaysayan
at walang hadlang na 'di malalagusan
habang tayo ay magkaisang tunay.

Lilikha tayo ng bagong daan,
uukitin sa bato ang kasaysayan
at walang hadlang na 'di malalagusan
habang tayo ay magkaisang tunay.

basura

2010-11-02T01:06:00.000-07:00

ayokong ayoko ng pakiramdam ng pagtatapon ng basura. hindi yung tinging paisa-isa, pero yung tipong naka-supot sa isang malaking garbage bag at itinali, saka ila-laglag sa trash bin na di mo pa nakikita kahit kailan. may pakiramdam kasi akong merong importanteng bagay akong na-iwan doon, na hindi naman talaga basura, na sa segundong ito ay hindi ko na makikita, kahit kailan, sa maalingasaw na paglagapak ng supot sa huling basurahan na kanyang kahahantungan. o di kaya'y parang tuwing dumudulas ang supot mula sa aking kamay, parang mayroon akong hawak-hawak na kung anong sulat o wallet o address ng taong matagal ko nang hindi nakikita, na parang pati sila'y dumudulas din sa aking kamay, kasama ng basurang habambuhay nang itinapon.

Oo

2010-11-01T07:54:00.000-07:00

Oo, naniniwala ako sa ideolohiya, politika at pilosopiya. sa pangkalahatang taktika at estratehiya ng ating digma, sa mga aral ng mahuhusay nating mga guro, sa kanilang mga salitang isinala, at walang sawang pinasasalamin sa kawastuhan nila sa espasyong ating kinalalagyan. Oo, naniniwala ako saysay ng matagalang digmang bayan, sa pilosopiya ng sosyalismong ating tutunguhin, sa Dialektika, sa salinbayan ng Teorya't Praktika. Oo, naniniwala ako sa lahat ng iyon, at wasto pa rin sa aking pagtingin. Kaya' t malinaw, wala roon ang tanong ko.

panaginip kagabi

2010-11-01T07:16:00.000-07:00

una

naka-ambang umulan ng napakalakas, alam ko, dahil nakikita ko na ang mga patak ng ulan, malayo pa man sila sa lupa. madilim na, malakas ang hangin kailangan ko ng masisilungan. sa isang waiting shed merong nakaupong apat na babae, tatlong hindi ko kilala, at yung isa ay si maxin arcebal. may dumating na kotse, sinabi ng mga babae na kailangan ko nang umalis, hindi na raw ako pwede roon, dahil padilim na, masama raw abutin ng dilim. tumakbo ako, papunta sa isang riles, hanggang makatawid ako. walang tao doon, wala ring bahay, madilim na at malamig, at biglang bumuhos yung ulan. sabi ko sa sarili ko, sabi ko na nga ba mali nanaman ako. bumalik ako sa waiting shed para maghintay ulit ng ibang makakasama/usap.

pangalawa

magulo sa bahay ng mga tibak, merong isang couch at isang tv, maraming nagyo-yosi at maraming nagi-inom, puti ang ilaw na malabo, na mas lumalabo pa dahil sa usok. wala akong masiksikan, dahil ayoko rin namang manood, may iba akong gusto, kaya hindi ako mapakali. pumunta ako sa isang sulok ng couch, humawak sa sandalan, nang lumapit si aryanna. lumuhod siya sa harap ko, tapos hinawakan niya kamay ko. malambot, naisip ko noon, parang kamay ni maan. tinanong ko kung bakit, hindi siya sumagot, humawak lang siya ulit, pero ngayon, gamit ang dalawang kamay.

kagabi

2010-10-25T20:43:00.000-07:00

actually kaninang 3am.

kumain ako ng MALAKING bread na may 8 slices. but no, i only ate 2 slices. it was 2.30 am or so, at dead asleep na si patricia, and she was locked up in her room. after finishing off the second slice, i turned to the computer, which is, by the way only 5 feet away from the table, where the bread was. i went to check my fb, which took me around 30 seconds or so, then i got back to my bread, and i know it still has 6 slices on it. but oh no! it only had 3 when i got back, so i assumed patricia ate it, but then again, she's locked up in her room. i knocked to ask her, but she's so sleepy she didn't even had the 'power' to open her eyes.

i bet the thin air ate it.

girlfriend material

2010-10-25T08:15:00.000-07:00

1. Dapat ba maganda?

--para sakin.

2. Matalino?

at least hindi nagta-tanong.

3. Preferred Age?

[-1,10] + my age

4. Preferred height?

basta hindi siguro lower than 4'10" o kaya mas matangkad sa 6'4". shet. haha

5. How about sense of humor?

at least, tumatawa, kahit late reaction.:)

6. How about piercings?

kahit punuin pa niya katawan niya.

7. Accepts you for who you are?

not necessarily, you know, things change.

8. Pink hair?

i wouldn't care.

9. Mushy or no?

i wouldn't care.

10. Thin or fat?

thin.

11. Morena or chinita or mestizo?

or both.

12. Long hair or short hair?

i wouldn't care.

13. Plastic or metal?

i wouldn't care.

14. Smells good?

--for me.

15. Smoker?

sana hindi.

16. Drinker?

i wouldn't care, as long as she can stay alive.

17. Girl-next-door type?

i wouldn't care.

18. Musically inclined?

i wouldn't care.

19. Plays piano?

i wouldn't care.

20. Plays bass and/or acoustic guitar?

i wouldn't care.

21. Plays violin?

i wouldn't care.

22. Sings very good?

i wouldn't care.

23. Vain?

i wouldn't care.

24. With glasses?

i wouldn't care.

25. With braces?

i wouldn't care.

26. Shy type?

no.

27. Rebel or good girl?

basta, not good.

28. Active or passive?

passive.

29. tight or bomb?

i wouldn't care.

30. Singer or dancer?

singer.

31. Suplada?

yeah.

32. Hiphop?

i wouldn't care.

35. Torpe?

no.

36. Mr. Count-my-ex-boyfriends-until-you-drop?

at least she remembers.

37. Dimples?

i wouldn't care.

38. Bookworm?

i wouldn't care.

39. Ms. Love letter?

i wouldn't care.

40. Makulit?

yeah.

41. Flirt?

i wouldn't care.

42. Poem writer?

sana hindi.

43. Serious?

as if.

44. Campus crush?

i wouldn't care.

45. Painter?

i wouldn't care.

46. Religious?

i wouldn't care.

47. Alaskador?

yeah.

ngayong sembreak

2010-10-24T01:06:00.000-07:00

ngayong sembreak, para tayong mga dahon sa puno ng samu't sari nating yaring pagnanasa, kumabaga sa akin, ang computer, ang pagkahumaling sa produksyong surreal sa pagnanasang real sa loob ng birtwal, na kumbaga sa dahon, kapag nagsawa na tayo sa hangin at tubig at libog ng ugat ng ating pagnanasa, tayo'y bibitiw, parang lantang dahon, mula sa puno, patungo sa katotohanang lupa, na maaaring kama, o sahig, kapag manonood ako tuwing gabi ng NCIS o Bones o Small Ville o Family Guy, hanggang masapatan ako sa pagjajakol maghapon, ng walang hanggang pagpapantasya ng mga bagay na wala naman nagagawa para sa aking tunay na sikmura, maging sa sikmura ng iba, parang lantang dahon akong matutulog sa kama, upang magising na bagong dahon muli sa, sa punong kahapon lamang, ay pinagsawaan.

ito yung mga panahon kung saan ang pag-tae ay hobby, ang pagkain ay hobby, ang paghiga, maging paghinga ay libangan nitong organikong laman, pagkat siguro malaki ang pagkukulang ng aking dila na masiyahan, nako, nahumaling pa naman akong siya lang ang laging naglilibang, ngayong rin siguro ang mga panahon na umiibig tayong muli sa dati nating mga iniyakanm mga taong nilumot na sa kalilimot, sa mga taong dating nakasiping sa kama, nakatabi sa pagtulog, nakasakay sa MRT, hinintay sa labas ng klase, sa mga taong minsang dumaplis sa ating pantasya, at nagiwan ng malaking lamat na peklat, ngayon ito'y bumabangon ulit bilang paso, paso ng isip na ayaw lumimot, pagkat hindi niya kaya, tanging ang puso lamang ang kayang lokohin ang sarili sa paglimot, hindi ang isip na umiisip sa pagibig na palaisip, come enrollment, lahat ng pantasya mawawaglit, ng sanlaksang Real na papasok muli upang i-validate, ang mga indibidwal na katotohanang tinabunan ng pantasya, ngayon, sa mga panahong tulad ngayon.

haaai.

panaginip kay maan

2010-10-23T19:00:00.001-07:00

napaniginipan ko si maan kagabi, nasa UP kami, nanonood ng pelikula sa UPFI. kasama niya yung bago niyan "ka-tipan" pero sa mga oras na iyon, may iba siyang pinuntahan. walang nang-yari; maliban sa isang instance na hinawakan namin ang kamay ng isa't isa, sabay pagtanggap ng realidad ng nakalipas.

halos isang taon na nung huli ko siyang napaniginipan. nasa trinoma siya, at hinanap ko siya doon. pero hindi ko siya nakita, sinabi rin ng isa niyang kaibigan na sumama sa 'kin, na hindi ko na siya makikita.

pagkatapos ng planning

2010-10-23T05:51:00.000-07:00

sobrang inaantok ako. nakaka-inis din dahil wala pa rin akong mahanap na ipapalit kay Aryanna. though meron pa rin naman akong mga reserba, tulad nila Aia, Aliona at ni Chimee; nawawalan na rin kasi ako ng interes sa kanila. Siguro nga dapat i-anticipate ko na itong parating na second sem. Palagi namang may magandang dumadating tuwing second sem.

Suddenly, parang gusto ko na ulit magbago. Kailangan kong tantiyahin kung sa paanong paraan pinaka-swabe ko yun magagawa.

sagot sa FB status

2010-10-21T10:12:00.000-07:00

Aryanna Canacan: In the teetering seesaw of number and power between the oppressed masses and the ruling class, the petit bourgeois stands as a movable fulcrum whose support shall be the decisive factor in bringing downfall to either of the two opposing classes.

-una, alam mo bang apat na araw akong naghintay para sa kahit napakaliit na hudyat ng iyong presensya sa FB? pangalawa, alam mo bang sampung minuto pa lamang ang lumilipas mula nang sinabi kong: hindi na kita hihintayin? at huli, kailangan nating alalahanin na sa pagbagsak ng proletaryo at ng kasabwat niyang mga uri, ay babagsak din mismo ang burgesya, hindi ko masasabing ang peti-b ay isang fulcrum na tagapag-takda ng see-saw ng revolutionary action, pagkat alam nating, walang puwang ang burgesya o kahit ang mga peti sa rebolusyon, kung walang pagpapanibagong hubog, kung walang pagpupumiglas na hindi matali ang kanilang uri sa bansag na burgesya. at sa panahong iyon na nakikilahok sila sa digma, nararapat pa rin ba silang tawaging peti-B? naalala kong may kakayahan ang lahat ng taong maging intelektwal, anong napaka-importante sa uring ating pinanggalingan?

condo sa makati, isang gabing may bagyo:

2010-10-18T09:31:00.001-07:00

Kung kalakhan ng gabi'y tulad ngayon
na nakabibingi ang iyak ng hangin at mainit ang patak ng dilim,
maaari bang,
wag na lang dumalaw bukas ang Araw?
Hindi,
maari bang wag na rin siyang sumulpot hanggang sa susunod na linggo,
hanggang sa susunod na buwan, at sampung taon
mula sa gabing ito.
Pagkat ayokong maala-alang luha ang aking narinig
at kulog itong nagpapikit sa aking mga mata
ngayong gabing ang langit ay kumakatok
sa aking bintana--nang dahil lamang
alam kong naghihintay sa akin ang umagang
maligamgam ang liwanag at humahalik
ang malambot niyang hamog.
pagkat kung hindi, at kinabukasa'y magising
ako sa nandidilat niyang sikat
habambuhay na mananatili
sa aking mga tala
ang hagulgol na naukit
ng walang hanggan gabing ito.

lohika ng imortal na pagibig

2010-10-18T07:33:00.000-07:00

kung nais mong angkinin ang aking pag-ibig,
kailangan mong matutunang mabuhay nang wala ako
maaari ko sa'yong iwan ang aking salawal, kung nais mo.
ang aking buhok, sapatos, maging aking balat ay sa iyo na rin.
ngunit hindi ang aking puso, ang aking dugo, lalung lalo na
ang natitirang litid ng aking taba. pagkat kailangan ko ito
sa aking paglisan,
paglisang mabilis pa sa pagikot ng mundo
o sa paglipad ng mga bulong sa hangin. tatakbo ako
nang walang hintu-hinto, walang lingun-lingon
palayo sa iyo, at sa lahat ng mortal na iniwan,
mga pabigat sa katawan at lahat ng kagandahan
ng konstelasyon sa kalayuan,
kalayuang aking patutunguhan:
doon, sa di-maarok na liwanag,
sa epasyong nagtatago sa likod ng mga tala,
higit pa roon ang aking pupuntahan;
doon, kung saan mapupunit ang hangganan ng cosmos
at nabubulok ang mga ilaw
doon, sa lugar kung saanpipi itong relo
at walang buhay, habambuhay
mapapasa-iyo ang aking pagmamahal.

Bilin (tulang pambata)

2010-10-18T06:57:00.000-07:00

Itinuro sa akin ng aking amain,
tabi-tabi po'y palaging gamitin
na pangharana sa mga tanawing masagana
at tinitir'han ng mga engkanto at engkantada.

Tumitira sa punso ang mga misteryoso
upang sa tuwina'y mabantayan tayo,
babatiin ang banta ng mga kaaway
na agawin ang lahat ng ating ikinabubuhay.

Kaya't ang tabi-tabi po'y binabanggit
kapag sa kasukala'y sumasaglit
pagkat ang mga nuno'y nais malaman
kung ang dumaraa'y mga kaibigan.

Mapapansin ika ang palaging naparirirto
na siga-sigang mga unipormado.
Sira lahat ng pananim sa mabibigat nilang bota,
walang sinasanto ang mapangitil nilang bala.

Ang mga unipormado'y minsan na 'kong pinaginitan,
hinabol, at binuntutan paloob sa Buhuan.
Tabi-tabi po agad ang aking sambit
nang sa pagangat ng gulod may lumangitngit.

Agad akong nagtago sa punong Sampaloc
nang binabagbag ng mga armado ang daan parurok.
Malutong na naglagitikan mga pananim,
Tabi-tabi po'y tila kinalimutang banggitin.

Mula sa anino ng Camachilihan,
mga nuno'y isa-isang nagsulputan.
Isang bugso lang ng hanging ang kinailangan
upang mga kaaway ay lantang dahong magbasakan.

Ito na marahil ika ang huling paglalathala
hanggang isipa'y handa na sa muling pagkikita.
Basta bunso, tuwing magagawi sa sukal
alaalalahanin ang iniwan na aral:

tabi-tabi po, ihuni sa hangin
sa puno, halaman, sa mayamang bukirin.
Ang inyong mga bulong sa ami'y harana,
paalam bunso, hanggang sa muling pagsasama.

tula ng pamamaalam

2010-10-18T06:48:00.001-07:00

matapos ang tatlong taon,
wala ba diyang yakap na pasalubong?

oo, ito na nga, nay, ang nangyari sa akin:
daliri iyong hawak-hawak mo kanina
ngayon ang tawag diyan ay mga paa,
nahawi mo na rin ang aking buhok,
kaya't siguradong iyong naarok
ang istorya ng may-bangas na tuktok
at
alam mo bang naikwento na rin sa akin
ang mga himas na ito,
na maglalaro mula sa aking puyo,
bababa ang kamay, pari't parito
hanggang humantong
sa nag-iisang nunal sa gilid ng ulo.

kung ako sa iyo, nay, hayaan nang nakabalot
ang tinatago ng duguan na kumot:
hitang durog
magkahalong bayag at bulbol
sa malgkit na nana at tamod:
latak ng laksang inipong libog.

nasaan anak ang puso mong sumampa?
inusisa ang butas kong dibdib at walang nakita.
sa banging pinaghuluga'y wala nakita;
ang kampo'y walang nakita:
tahimik kapwa pulis at mga preso,
at mga lapida ng sementeryo sa iyong bisita.

datapwat,
sa mga bahay sa kabundukan, aplaya at sakahan
ika'y kumatok.
sa mga nanay, tatay, ate, kuya at kasama
mo itinanong, naparito po ba ang puso ng aking anak?
mangyari po kasi ito'y minsan sa ami'y nawalay
at balitang dito umano, sa inyo, ay umagapay.
mangyari rin naman ika'y yayain
na sumulong sa palaisdaan at masaganang bukirin.
magdamag silang mag-aararo at manglalambat
hanggang mahango ng kalyuhin nilang palad
ang anino na hinahangad.
ngayon, tignan mo nanay magagaspang nilang kamao
tangan tangan ang puso kong abo
na tumitibok pa ring ibinabalik sa iyo.

tula sa gabi ni bryan

2010-10-18T06:47:00.001-07:00

“..ang gabing ito ay sa rebolusyon, at sa dalawang natatanging tauhan.”

-Patrick Bautista

Pagkat basa ang ating mga balat, mula sa kani-kaniyang mga larangan

Kaya’t pinili nating lumisan, upang dito’y magtungo, at ipaubaya ang pag-ibig sa ibang gabi.

Pagka’t ang langit ay walang buwan , walang tala, wala rin ang mainit na simoy

Na magtutuyo ng basang-basa nating pagnanasa;

Basa ng pawis sa paglalakbay, ng luha ng pakikiramay

Basa ng laway at dugo ng nakikidigma nating kaluluwa; pagal

Sa magdamag na pagtatalumpati ng katotohanan ng walang hanggang pag-ibig

Natin sa katotohanan?

II.

Kaya’t ipaubaya na lang natin ang romansa sa nagkukubling buwan at mga tala

Hayaan na muna natin silang magsawa sa pag-ibig ng isa’t isa;

Upang magawa natin—bilang mga mortal—ang seremonya ng ating mga mortal na pagnanasa:

Ang pagbasag sa katahimikan ng imortal na pantasya. Gaya ng pagdurugo ng laman ni Kristo,

Mga bulok ng mga prutas sa Eden at pagtahimik ng baril sa gitna ng mainit na laban;

At tawagin natin itong hapag ng seremonya sa bansag na Rebolusyon:

Ang praktika sa dialektika ng sangkatauhan; ang pagdurog ng luma;

Ang harmonya ng ngayon: ang tipan ng bagong kaayusan, parang itinatakda

Ang katiyakan ng mga ako ay ganito, at ikaw, ay ganyan,

ang paglubog ng isa sa isa.

Sonata ng magkaiba sa proseso ng pag-iiba ng bawat isa—

Kaya, ibaba muna natin ang ating mga armas at patuluyin ang kumakatok

Na mandirigma. Patuluyin at kumustahin, patuluyin sa katahimikan ng ating pagiging.

Kilalanin natin ang dayuhan sa isa, at isa, sa lenggwahe ng mga tasa

Ng mainit na kape, ng malamlam na ilaw ng gabi, ng yosi at hamog

Na usok. Sa paglusaw ng ating mga inidibidwal na pagnanasa, dito

Sa pinag-tipanang hapag, upang iwan itong rebolusyon at ipagpatuloy

Ang naudlot na pag-ibig nang mag-Kasama.

lala

2010-10-18T06:45:00.000-07:00

Binasa kita kanina
At nabasa ko ang pinakamagandang mga bagay
Sa mundo ay libre: ang buwan, ang katihimikan
Ang pamilya: ay libre sa mata
At mga salita mo lamang—
Noong nakaraan
Na hindi ko na mabalikan.
At
Ito ang totoo: hindi ko makukuha ang aking ninanais.
Pagkat wala ka sa aking tabi
At wala ka sa kwarto
Ni sa telepono ay wala ang iyong numero.
Ngunit iba ang katotohan kinabukasan:
Ikaw ay nariyan
sa aking tabi
at ako’y masaya
na iba ang pantasya:
na ikaw
ay narito sa aking tabi
na para bang ninanais mo ring
ako ay makapiling.

maan

2010-09-02T09:01:00.000-07:00

omg, bigla kita naalala.

praktis

2010-08-26T23:43:00.000-07:00

Pebrero noon sa Front Lobby nang tinanong ni Michael si Pierre kung ano ang gumagambala sa kabarkada, walang nakaka-alam sa mga nakakita na iyon pala ang huling araw ng magkaibigan. Naroon rin sa lugar na iyon si CP, isang saksi, sinamahan pa niya si Michael pabalik sa Back Lobby, papasok ng Cafeteria, at doon, iniwan niya si Michael na sa mga panahong iyon ay sigurado siyang ang nasa isip ay si Angel, isang bagong babae, at hindi si Maan, na kanyang mahal, iniwan niya si Michael na naka-pili para bumili ng hapunan, siya'y bumalik sa dorm upang hintayin ang in-order sa Jollibee. Isa pang saksi ay si Jestine, kaibigan pareho nila Michael at Pierre mula pa First year High School, kabigan na nila pareho bago pa man sila maging magkaibigan, magkasabay umuwi si Jestine at Pierre noon, at bago sabay na pumasok sa lumang Mazdang pula ni Jestine, sinabi niya: I's ok Pierre, Don't think about it, you'll find another one.

January, Maan just left Philippines, and Michael, the man she loved for two years broke up with her. It was a Monday, when Maan cried, she was talking with Pierre over Skype. Kinikita niya Maan ngayon si Kim, pero parang ayaw niya na rin. Mas si Angel na hini-hit on niya, were the words that came out on Maan's speakers. She sobbed, tears fill her hands. Later that night she posted the lyrics of maalaala mo kaya. It was the last song she heard from Michael, she remembered it was on a cool September evening when he sang, Michael kissed her eyes....

pagkatapos ng SC-HLI mob

2010-08-18T23:42:00.000-07:00

bumabalik nanaman ang diskurso ng pagkakaibigan.

marika

2010-08-18T18:49:00.000-07:00

nalulungkot ako tuwing kinakausap mo ako. siguro dahil na rin hindi ako magaling umalala, at marahil lungkot nga yata iyong nagpaiyak sa akin noong mga huli nating usap.

tuwing kinakausap mo ako, hindi ko mapigilang hindi umalala, kaya bigla na lang akong nanghihina at nawawalan ng gana na kausapin ka: hindi ko kayang maging masaya para sa iyo ngayon, wala akong masasabi. hindi ako magaling magsinungaling, laluna sa iyo, ayokong lokohin ka na para bagang masaya ako ngayon na kausap kita, na marami akong kwento at gusto ko ring marinig ang mga kwento mo. ngunit kung hihilingin mo na magkwento ako sa mukha ng "kumusta ka na? :)" o ng "wassup non? :)" maaring minsan, katulad ngayon ay bumigay ako, ngunit hindi ito magtatagal pagkat mahina ang aking puso, malakas pa rin ang tagas mula sa huli mong tangkang pagkitil sa'kin.

kung hihilingin mo ngayon na kalimutan ko ang lahat, pasensya na ngunit hindi kita mapagbibigyan, hindi ko mabibigay sa iyo ang saya o galit o lungkot ng aking paglimot. ipagdaramot ko sa iyo 'to, ipagdaramot ko sa 'yo na mas malubha pa ng pagdaramot ko sa aking pag-ibig nang minsan mo itong hilingin sa akin, malubha pa sa pagdaramot ko sa mga panahon dating gusto mo kong makita, o gusto mo akong mag-text o tumawag, ipagdaramot ko sa'yo ito dahil mahal ko ang aking sarili, at itong mga huling alaala mo sa akin ay siya na ring bumubuhay sa akin, nagbigay sa 'kin ng saya, lungkot, galit, panghihinayang, pagmamahal, at sadyang hindi ko lamang talaga kayang ibigay sa 'yo ito. hindi. hindi. pagkat hindi ako magaling umalala, at ito na lamang ang mga huling mga alaala ko sa 'yo.

minsan, gusto kong humingi sa 'yo ng patawad.

july 25, 2010

2010-07-24T22:56:00.000-07:00

sa pagsulat ng akda:
1. pwedeng tignan ang angulo ng paglalagay ng mga elemento upang mgkaroon ng palaman ang akda. upang mahatak ang mambabasa, upang hindi agad magsawa. gaya ng palaman sa tinapay.
2. sa tulang umuulit ulit ang linya sa mga stanza. siguraduhing pabigat ang bawat stanza, sa konteksto ng nilalaman. siguraduhin ding masasagot ang mga tanong na maaring umusbong sa mga linya sa kagyat, sa parehong stanza kung maari, ngunit kung hindi, siguraduhing masagot sa susunod na stanza. maging malay rin sa proyekto ng bawat stanza.
3. ukol sa paggamit ng salita. tiyaking malay sa salita ng persona, at ang consistency nito sa kamalayan niya. maging depenido ang paggamit ng salita sa konteksto ng posibilidad na magbago bago ito, maliban na lamang kung kasama ito sa proyekto, kung gayon ang kalagayan, maging malay dapat ang may akda sa ganoong penomena.
4. gawing sistematiko ang pagguit ng larawa. mula sa proseso ng pagkakasunod sunod ng kulay, upang matiyak ang harmonic na pagkakahalo-halo ng kulay hanggang sa consistency ng bigat ng kulay na inilalapat.
5. maging malay sa lutong o hupa ng tunog na ginagamit, papasok rin ito sa consistency ng paggamit ng kulay sa piyesa.
6. tiyaking sa dulo ay malinaw at konkretong makikita ng target audience ang piyesa.

2010-07-24T22:51:00.000-07:00

VIVA! CPP-NPA-NDF!

July 5 '10, 1140AM

2010-07-04T20:35:00.000-07:00

ang blackhole ay isang phenomenon, na nagaganap pa rin hanggang sa kasalukuyan, ngunit hindi dama at lalong hindi kita ng mga tao, pagkat nababalot sa espasyo, na nalukot ng ilang milyong taong paka-bagot sa sarili nitong proseso ng paghigop, at patuloy na pagpapalaki ng bigat, habang hindi nito nalalaman na unti unti na rin siyang nabubulok, natural lamang, dahil ang kanyang pagiging ay hindi naman talaga sumasagot kung paano niya maayos ang kanyang sarili, pagkat sa esenya, siya'y sira na sa simula pa lamang, at bagaman hindi alam ng mga tao, ang mismong proseso ng kanyang pagiging, ay siya naman talagang proseso ng pagunlad ng lahat ng bagay, trahedya nga lamang na kamakailan lamang ito nabanggit, maging ng ilaw, isang payapang proseso ng pagabante, perpekto nga sa tingin ng marami, ay di mapigilang lumihis at makain ng bigat ng anyaya ng blackhole, at wala itong magagawa, ni di nito malalamang siya'y kabilang na ng sistema, pagkat kahit isang siyang ehemplo ng bilis at perpeksyon ng pagunlad, sadyang mas mabilis umunlad ang blackhole.

July 5 '10, 8.25AM

2010-07-04T17:24:00.000-07:00

genetic engineering fascinates me, not because it directly did me something good, i.e. made my off springs far more intelligent than i can ever be, but quite something like what comrades say 'solidarity'. indirectly, molecular biologists instantly had my sympathy for changing something that they know. the very essence of dialectic materialism is to stand as a method to change things, and not just explain it. the dialectic method that originated from Hegel's work, made a very profound logic--a logic that can determine the root of a being; materialism on the other hand, ensures the subjects objectiveness. but the real objective of the subject is to change its 'nature' through rigorous waves of critiques or in natural sciences, experimentation. the the very nature of genetic engineering is (1)to know the roots of the objects condition or being and (2)change it. very Marxist indeed.

July 4 '10, 5.40PM

2010-07-04T02:34:00.000-07:00

aside from the fact that Lenin once told Lukacs that he is an ultra-left, i know nothing about him.

but Lenin's notion of ultra-leftism, based solely on this context, may be considered a thesis on 'ultra-leftism', for the writer knows nothing concrete about it, but merely jargon comrades use, most often to criticize other comrades or the other jargon-ed--'contrasts'. (undeniably, this is a subjective remark made by the writer towards his own comrades)

mga aral

2010-07-03T01:37:00.000-07:00

1. pagpo-porno: (a)kadalasang dahilan ng pagiging late, ugaliing magising ng maaga kung hindi mapigilan, (b)ay napakasakit pag sumobra, (c)ay kadalasang nagigigng sanhi ng katamaran, mag-exercise na lang.
2. pag-inom ng tubig: (a)siguraduhing uminom ng tubig bago umalis ng bahay o kainan, (b)wag kakalimutang palaging mag-baon.
3. damit: (a)ugaliing ayusin ang kabinet, (b)wag hayaang nakakalat sa labas ang damit, either ITIKLOP at ipasok sa cabinet or ilagay agad sa marumihan, (c)pag may basang damit, isampay agad, (d)ugaliing magbang ng extra SET ng damit at towel (soap, shampoo, brush, paste) (e)maglaba ng underwear regularly.
4. toothbrush: (a)bago umalis, pagkauwi ng bahay, (b)every middle of the day, wag hayaang ma-late, nagsasara ang banyo.
5. bag: (a)magpagpag araw araw, (b)iayos palagi ang gamit sa loob, (c) palaing pabanguhan, (d)ugaliing magdala ng malaki at maliliit na plastic
6. pagkaen: (a)tiyaking may baon araw araw na kanin at ulam, (b)ilabas regularly ang mga kinainan, (c)unang gawinsa umaga, magtimpla ng kape
7. kapag walang ginagawa: (a)mag-practice ng exercises (b)magbasa ng dokyus (c)magbasa ng literature
8. sex: (a)never do it unprotected, lagi kang napa-praning, (b)nothing good comes after it sa relasyon, laluna't magulo ka sa relasyon
9. single: (a)the perfect state of your mind, (b)you love being melancholy, it's ok.
10. good friends: (a)never go beyond friendship.
11. girls: (a)always be warry, you don't really believe in long term relationship, stop lying, (b)never think that 'i have to, i've done it.', the world is forgiving, (c)quit while early, especially once you doubt, don't lie. (d)avoid conditions where you most probably commit, (e)you're a good friend, keep it that way, (f)if she loves you, being thankful IS ENOUGH, never go beyond, it's just infatuation, you've been tricked thrice.
12. alcohol: (a)never drink too much, especially if it's hard (b)always buy peanuts, (c)never get too close with girls
13. friends: (a)once you know they want it, try avoiding IT, whatever it is.
14. never speak too much, you really don't know anything.
15. write, it's a discipline.
16. read, it's a discipline.
17. it's not a crime to fall, just keep on falling, never promise commitment, cause you can't.
18. tbc...

July 3, 2010, 12pm

2010-07-02T21:07:00.000-07:00

ang programa ay binuo para masigurado na ang mga kasapi ay hindi titigil kumilos. ito ay sa rationale na ang mga kasapi na pumapasok sa isang relasyon ay mas nagkakaroon ng tendensiyang tumiwalag, na nagdudulot ng pagkapilay ng mga sangay, at histeriya ng buong kasapian sa seguridad. binigyan rin ng kilusan ng diin ang kondisyon sa isang lipunang pyudal kung saan ang mga kababaihan na nasa isang relasyon ay madalas na napagsasamantalahan. || ibinunubukas ng mga naka-programa ang kanilang desposisyon sa mga naunang relasyon at sa kasalukuyang relasyon, at sa gabay ng mga kasama ay ibinubuo ang perspektib na hindi lumalayo sa perspektiba ng rebolusyon. || tinagurian itong isang porma ng pagsulong ng kultural na rebolusyon, sa pamamagitan ng pagpapanday ng mga proletaryadong relasyon. sa mas mainam na salita, ito ay ang pagsisigurado ng kilusan na ang magkarelasyon ay tuloy tuloy pa rin sa pagrerebolusyon; at maipapasa pa rin ito maging sa kanilang mga anak. ang kultural na rabolusyon sa gayon ay ang pagbubuo sa bawat kasapi ng kondisyon upang magtuloy tuloy pa rin sa pagrerebolusyon(?).

ang desisyon ko sa ngayon ay hindi tumuloy. dahil una, hindi ako sigurado. pangalawa, dahil ang mga kondisyong nabuo sa amin nang magsimula ang aming relasyon ay nagdulot pa ng paglabo ng perspektiba ng ming mga pagkilos. huli, dahil hindi ko siya mahal.

obsession

2009-03-21T08:21:00.000-07:00

nlanghap ko ang huling hangin may kimpal ng amoy ni eira habang unti unting naglilihis ang aming landas sa dakong patungong FA at sa sakayan ng checkpoint. “ninais kita”, aking wika. Parang kanina lang nagdarasal ako na mapatatagal ang oras ng kanyang pagsasayaw sa salamin ng aking mga mata. taliwas sa inaasahan: huminto ang tibok ng kawayan sa hangin.

mabilis ang pantig ng aking puso na baka hindi ko siya makita sa huling araw ng folk dancing, halos tabunan ng lungkot ang aking kalamnan. Isang ihip ng hangin ang rumagasa sa aking buhok. “ang amoy na iyon.” Napanatag ang aking kalooban. Parang kanina lang malungkot kong hinahanap ang puting donald duck na t-shirt sa tumpok ng damit sa aparador. Ito ang huling beses na isusuot ko ang damit—nang may pagsusuotan.

“And even be glad, just to be sad thinking of you”

Nagaapoy ang kirot sa aking dibdib habang inuugat ko ang mga litrato ng kanyang nakaraan—at maging ang kasalukuyang may batang haliging tinutungtungan. Nakapanghihinayang na hindi ako nauna, o na ako’y naunahan. Parang kanina lang, isinayaw ko siya sa unang pagkakataon. Hawak ko sa aking palad ang kumikislot niyang pulso, ang buhay niyang katawan ay umaalon sa tugtuging makaluma. Ni hindi siya tumitig sa akin; ngunit sa pagpikit, anino ko ang ilaw ng kanyang mga mata. napawi ang pangungulila.

Tatlong oras na akong nakatayo sa silong ng ilaw sa poste, naghihintay sa kanyang pagdaan. Tatlong oras na ring nanginginig ang nagiisang anino sa aking mga paa. Masakit na ang aking tuhod ngunit nais pa rin siyang makita. Parang kanina lang, hinahanap ko ang donald duck na t-shirt sa aparador. Ito ang unang beses na isusuot ang damit—nang may pagsusuotan. Maliwanag na ang ilaw sa poste, isang anino ang nagkrus sa nagiisang anino sa aking paa. Isang mapusok na simoy ang nalanghap, “ang amoy na ‘yon”.

Umaapaw ang ngisi sa aking ngiti nang masibat ko sa unang pagkakataon ang kataga ng kanyang pangalan. “eira”. Paulit ulit lumulukso sa isip ang bawat pantig “ei-ra”. Ang saya ng araw na ito, parang kanina lang nang makailang ulit kong binanggit ang palayaw ng iyong hugis. Ano ba talaga ang ngalan mo? Mabuti’t ika’y nilapitan. Mabuti’t ika’y natanong. Ang iyong tugon: “eira…eira”

Isang liham ang aking sinulat para sa isang babae sa aming klase. “…mapatingin sa bawat ngiti, mapangiti sa bawat tingin…” talaga nga namang tinaman ako ng malupit ng 2x2 sa gitna ng ulo. KNOCKOUT!! “gg!” sambit ng ilan, parang kanina lang, masigla kong pinapanood ang agos ng kanyang palda, ang lugay ng kanyang buhok, ang pawis sa kanyang noo. Parang kanina lang ayaw ko pang pumasok.

Kung di dahil sa pagkikita ng ating landas sa kalye patungong gym sa unang pagkakataon. “ang amoy na iyon” Nalanghap ang simoy sa iyong batok. Naantig sa himig ng iyong kilos. Taimtim akong nagpalagay na hindi na ito magwawakas. Na hindi darating ang araw na maglalayo ang ating landas, at babagtasin ang daang unang tinahak. Parang kanina lang ika’y nanggaling sa FA at ako’y bumaba ng dyip sa checkpoint. “paalam.”

aking buwan,

2009-02-09T17:18:00.000-08:00

ngunit sa pagkakataong ito'y hindi ko na mapigil, ang nagpipintig na pusong ikaw giliw ang hiling. akala ko'y wala pa, ngunit ako'y nagkamali. patawad aking mahal, ako ay nahuli. sana sa susunod na yugto tayo naman ang magtagpo. ang luha, ang tingin, ang labi, katawan, mga pusong sugatan.

naks.

sa aking buwan,

2009-02-08T09:41:00.000-08:00

hindi ko na maalala kung kailan ang huli. tulad ng pagkalimot ko kung kailan nagumpisa. datapwat hindi ito masaya, ako'y iyong lubhang pinaligaya. pinangiti sa bawat sulyap, pinasulyap sa bawat na ngiti. mga nakaw ng halik sa sa mapusok mong mga mata. hahaha. pasensya na't ikaw yata'y kinabahan. wag kang matatakot. wag kang mapapraning. sapagkat alam mo naman kailan ma'y hanggang doon lang ang aking mararating. nakalimutan mo na atang ikaw ang buwan. habang buhay kang nasa akin, ngunit ikaw ay di ko maangkin. palagi kitang maalala, ngunit ako'y di mo nakikita. gayunpaman salamat na rin sa liwanag, kahit halos dalawang beses, kung minsan pa nga'y walang araw na tayo'y nagkikita sa isang linggo. ngunit kahit na ganito, mananatili ka sa puso ko. kumusta, paalam, aking mahal.

ako nga pala si michael.

chicken pox

2009-01-09T10:38:00.000-08:00

woot! wednesday na!

2009-01-06T05:09:00.000-08:00

=D ang saya... nagka-chickenpox ako.=/ lolz.

see you guys next week.:D

ayyyy nako.

2009-01-05T19:58:00.000-08:00

sana mag-wednesday na. wahahaha.

leki pic

2009-01-03T13:07:00.000-08:00

4YHS

2009-01-03T13:04:00.000-08:00

sepia

2009-01-03T12:54:00.000-08:00

woot. new year!

2009-01-03T11:49:00.000-08:00

vanity shit.

december 23, 4:35pm

2008-12-23T10:35:00.000-08:00

streets, houses,
families, children:
still

no sign of christmas.

condolences

2008-12-03T07:57:00.000-08:00

/////////////////////////////////

teehee

2008-11-23T19:09:00.000-08:00

SUBJECT	Original Fee	Proposed New Fees	Remarks
ME 122 Turbomachinery	0	600	presently no equipment for the experiments
ME 131 Manufacturing Processes	300	1,500	price increase in materials
ME 136 Machine Tools Operations	300	1,500	price increase in materials
ME 143 Mechanical Vibrations	0	800	will need PC’s
ME 176 Control Systems 1	0	800	will need PC’s
ME 183 Refrigeration & Airconditioning	200	800	consumables & PC use
ME 73 Mechanical Measurements & Instrumentation	300	500	consumables & maintenance
ME 41 Mechanisms	0	500	will need shop & PC
ME 142 Dynamics 0f Machinery	0	500	will need shop & PC
ME 91 Numerical Methods	0	800	will need PC’s
SHOP 7 Shop Practices	200	1,500	price increase in materials

UP @ 2020: matatapang. dating matalino.