ILOG ni Joey Ayala

Ang buhay ko ay isang ilog,
umaagos patungo sa laot.
Sa pagdaloy ay lumiliku-liko
ngunit dagat pa rin ang inaabot.

Ang buhay mo ay isang ilog,
umaagos patungo sa laot.
Sa pagdaloy tayo'y nagkatagpo
at ngayon tayo'y magkaisang tungo.

Lilikha tayo ng bagong daan,
uukitin sa bato ang kasaysayan
at walang hadlang na 'di malalagusan
habang tayo ay magkaisang tunay.

Lilikha tayo ng bagong daan,
uukitin sa bato ang kasaysayan
at walang hadlang na 'di malalagusan
habang tayo ay magkaisang tunay.

basura

ayokong ayoko ng pakiramdam ng pagtatapon ng basura. hindi yung tinging paisa-isa, pero yung tipong naka-supot sa isang malaking garbage bag at itinali, saka ila-laglag sa trash bin na di mo pa nakikita kahit kailan. may pakiramdam kasi akong merong importanteng bagay akong na-iwan doon, na hindi naman talaga basura, na sa segundong ito ay hindi ko na makikita, kahit kailan, sa maalingasaw na paglagapak ng supot sa huling basurahan na kanyang kahahantungan. o di kaya'y parang tuwing dumudulas ang supot mula sa aking kamay, parang mayroon akong hawak-hawak na kung anong sulat o wallet o address ng taong matagal ko nang hindi nakikita, na parang pati sila'y dumudulas din sa aking kamay, kasama ng basurang habambuhay nang itinapon.

panaginip kagabi

una

naka-ambang umulan ng napakalakas, alam ko, dahil nakikita ko na ang mga patak ng ulan, malayo pa man sila sa lupa. madilim na, malakas ang hangin kailangan ko ng masisilungan. sa isang waiting shed merong nakaupong apat na babae, tatlong hindi ko kilala, at yung isa ay si maxin arcebal. may dumating na kotse, sinabi ng mga babae na kailangan ko nang umalis, hindi na raw ako pwede roon, dahil padilim na, masama raw abutin ng dilim. tumakbo ako, papunta sa isang riles, hanggang makatawid ako. walang tao doon, wala ring bahay, madilim na at malamig, at biglang bumuhos yung ulan. sabi ko sa sarili ko, sabi ko na nga ba mali nanaman ako. bumalik ako sa waiting shed para maghintay ulit ng ibang makakasama/usap.

pangalawa

magulo sa bahay ng mga tibak, merong isang couch at isang tv, maraming nagyo-yosi at maraming nagi-inom, puti ang ilaw na malabo, na mas lumalabo pa dahil sa usok. wala akong masiksikan, dahil ayoko rin namang manood, may iba akong gusto, kaya hindi ako mapakali. pumunta ako sa isang sulok ng couch, humawak sa sandalan, nang lumapit si aryanna. lumuhod siya sa harap ko, tapos hinawakan niya kamay ko. malambot, naisip ko noon, parang kamay ni maan. tinanong ko kung bakit, hindi siya sumagot, humawak lang siya ulit, pero ngayon, gamit ang dalawang kamay.

kagabi

actually kaninang 3am.

kumain ako ng MALAKING bread na may 8 slices. but no, i only ate 2 slices. it was 2.30 am or so, at dead asleep na si patricia, and she was locked up in her room. after finishing off the second slice, i turned to the computer, which is, by the way only 5 feet away from the table, where the bread was. i went to check my fb, which took me around 30 seconds or so, then i got back to my bread, and i know it still has 6 slices on it. but oh no! it only had 3 when i got back, so i assumed patricia ate it, but then again, she's locked up in her room. i knocked to ask her, but she's so sleepy she didn't even had the 'power' to open her eyes.

i bet the thin air ate it.

condo sa makati, isang gabing may bagyo:

Kung kalakhan ng gabi'y tulad ngayon
na nakabibingi ang iyak ng hangin at mainit ang patak ng dilim,
maaari bang,
wag na lang dumalaw bukas ang Araw?
Hindi,
maari bang wag na rin siyang sumulpot hanggang sa susunod na linggo,
hanggang sa susunod na buwan, at sampung taon
mula sa gabing ito.
Pagkat ayokong maala-alang luha ang aking narinig
at kulog itong nagpapikit sa aking mga mata
ngayong gabing ang langit ay kumakatok
sa aking bintana--nang dahil lamang
alam kong naghihintay sa akin ang umagang
maligamgam ang liwanag at humahalik
ang malambot niyang hamog.
pagkat kung hindi, at kinabukasa'y magising
ako sa nandidilat niyang sikat
habambuhay na mananatili
sa aking mga tala
ang hagulgol na naukit
ng walang hanggan gabing ito.

lohika ng imortal na pagibig

kung nais mong angkinin ang aking pag-ibig,
kailangan mong matutunang mabuhay nang wala ako
maaari ko sa'yong iwan ang aking salawal, kung nais mo.
ang aking buhok, sapatos, maging aking balat ay sa iyo na rin.
ngunit hindi ang aking puso, ang aking dugo, lalung lalo na
ang natitirang litid ng aking taba. pagkat kailangan ko ito
sa aking paglisan,
paglisang mabilis pa sa pagikot ng mundo
o sa paglipad ng mga bulong sa hangin. tatakbo ako
nang walang hintu-hinto, walang lingun-lingon
palayo sa iyo, at sa lahat ng mortal na iniwan,
mga pabigat sa katawan at lahat ng kagandahan
ng konstelasyon sa kalayuan,
kalayuang aking patutunguhan:
doon, sa di-maarok na liwanag,
sa epasyong nagtatago sa likod ng mga tala,
higit pa roon ang aking pupuntahan;
doon, kung saan mapupunit ang hangganan ng cosmos
at nabubulok ang mga ilaw
doon, sa lugar kung saanpipi itong relo
at walang buhay, habambuhay
mapapasa-iyo ang aking pagmamahal.

Bilin (tulang pambata)

Itinuro sa akin ng aking amain,
tabi-tabi po'y palaging gamitin
na pangharana sa mga tanawing masagana
at tinitir'han ng mga engkanto at engkantada.

Tumitira sa punso ang mga misteryoso
upang sa tuwina'y mabantayan tayo,
babatiin ang banta ng mga kaaway
na agawin ang lahat ng ating ikinabubuhay.

Kaya't ang tabi-tabi po'y binabanggit
kapag sa kasukala'y sumasaglit
pagkat ang mga nuno'y nais malaman
kung ang dumaraa'y mga kaibigan.

Mapapansin ika ang palaging naparirirto
na siga-sigang mga unipormado.
Sira lahat ng pananim sa mabibigat nilang bota,
walang sinasanto ang mapangitil nilang bala.

Ang mga unipormado'y minsan na 'kong pinaginitan,
hinabol, at binuntutan paloob sa Buhuan.
Tabi-tabi po agad ang aking sambit
nang sa pagangat ng gulod may lumangitngit.

Agad akong nagtago sa punong Sampaloc
nang binabagbag ng mga armado ang daan parurok.
Malutong na naglagitikan mga pananim,
Tabi-tabi po'y tila kinalimutang banggitin.

Mula sa anino ng Camachilihan,
mga nuno'y isa-isang nagsulputan.
Isang bugso lang ng hanging ang kinailangan
upang mga kaaway ay lantang dahong magbasakan.

Ito na marahil ika ang huling paglalathala
hanggang isipa'y handa na sa muling pagkikita.
Basta bunso, tuwing magagawi sa sukal
alaalalahanin ang iniwan na aral:

tabi-tabi po, ihuni sa hangin
sa puno, halaman, sa mayamang bukirin.
Ang inyong mga bulong sa ami'y harana,
paalam bunso, hanggang sa muling pagsasama.